Geen categorie

Hi, ik ben Dootje het olifantje.

By 6 februari 2018 No Comments

Wist jij dat olifantjes meteen kunnen lopen nadat wij geboren worden?

Wel een beetje wiebelig in het begin natuurlijk en zeker niet zonder af en toe te vallen of de verkeerde richting op te lopen, maar wij kunnen het wel.

Waarschijnlijk simpelweg omdat onze mama’s ons niet kunnen dragen, maar daarom heeft moeder natuur er ook voor gezorgd dat wij meteen op onze beentjes kunnen staan.

Mama zegt weleens; “Kom op joh, loop eens door” of “Deze kant op hoor” en dan duwt ze mij even met haar slurf de goede kant op. Ja-ha, een beetje hulp kan ieder olifantje wel gebruiken. Jij toch ook? In de wereld van de grote olifanten kan ik mijzelf best weleens heeeeél erg klein voelen. Dan wil ik het liefst onder mijn mama gaan staan en daar blijven. Lekker veilig. Maar ja, als de kudde (de groep olifanten waar ik bij hoor) door loopt, dan moet ik wel mee hè. Ik kan moeilijk in mijn eentje blijven. Dat zou mama ook niet leuk vinden en de anderen ook niet. Ik trouwens ook niet!

Dan gaan wij eten of drinken zoeken, of weg uit de buurt van de gemene beesten. Soms wil ik niet lopen, maar lekker rollebollen door de modder of zo. Dat mag ik gelukkig ook vaak doen van mama.

Mama zegt dat ik alles kan, dat ik in mijzelf moet vertrouwen. En als ik iets niet durf, het toch maar moet proberen. Net als met het lopen. Ook ben ik niet zo sterk als de grote olifanten, ik kan wel kleine dingetjes tillen met mijn slurf, daar zijn de andere olifanten al heel blij mee!

Maar ja, ik ben een beetje een klunzig olifantje… Soms laat ik weleens wat vallen of struikel ik over een hobbel. Weet je dat ik ook vaak vergeet wat mijn mama mij heeft gevraagd? Ik vind de wereld gewoon zo interessant. De blauwe lucht, de planten, de andere dieren (niet iedereen lijkt op mij en dan wil ik gewoon even naar ze kijken) en dan raak ik dus een beetje afgeleid. Dan loop ik, zoals mama dat zegt, met mijn hoofd in de wolken.

Op een dag ben ik een grote olifant en dan zal ik ook wat meer moeten doen in de kudde. Dat lijkt mij heel spannend en saai tegelijk. Eerst maar even groeien. Vallen en opstaan. Leren van de grote olifanten en de wereld om mij heen. Oeh, een vlindertje!!